عشایرکوچنده به مردمی اطلاق می گرددکه بطورهمزمان دارای سه ویژگی زیرباشند:

الف – ساخت اجتماعی عشیره ای مبتنی برسلسله مراتب ایلی

ب – اتکای اصلی معاش به دام ودامداری

پ – شیوه زندگی شبانی مبتنی برکوچ

کوچ عشایر:

عبارت است ازجابجایی وحرکت افرادوخانوارهای عشایری بین قلمروهای ییلاقی ( سردسیر) وقشلاق (گرمسیر) که باهدف دسترسی به علوفه مرتعی تازه برای تعلیف احشام واهترازاز گرماوسرمای شدیدانجام می گیرد. کوچ عشایر معمولا باشرکت همه ی افرادخانوار، باروبنه، سرپناه قابل حمل درقالب رده های ایلی ویاامروزه به صورت انفرادی وتک خانواری صورت می گیرد.کوتاه وبلندبودن مسیرکوچ ، تغییری درمفهوم کوچ عشایر بوجودنمی آورد.

مسیرکوچ:

به خطسیرحرکت واح کوچنده ازییلاق به قشلاق اطلاق می گردد.به مسیرهای سنتی کوچ عشایر" ایلراه " گفته می شود.

زیست بوم عشایری:

محدوده ایی ازسرزمین وقلمرورده های ایلی عشایراست که علی الاصول شامل ییلاق، قشلاق ومسیربین این دو (میانبند) می باشد.

ییلاق یاسردسیر:

به محدوده زیستی وقلمرو جغرافیایی گفته می شودکه عشایرتمام ویا قسمتی ازفصول بهار وتابستان را درآن می گذرانند. دربین برخی ازعشایر به ییلاق سرحد نیز گفته می شود.

قشلاق یا گرمسیر:

به محدوده زیستی وقلمرو جغرافیایی گفته می شودکه عشایر تمام ویا قسمتی ازفصول پاییز و زمستان را درآن می گذرانند.

میانبند:

به مناطق بین قلمرو های ییلاقی وقشلاقی عشایراطلاق می گرددکه مسیرهای عبورعشایر(ایلراه ها )واطراقگاه های موقت بین راهی درمیانبندقرارداشت همچنین متناسب با فصل یادوره کوچ میانبند دارای مراتع بهارگه یا بعارچر وپائیزچربود.

سامان عرفی:

به محدوده ایی ازاراضی مرتعی اطلاق می شودکه ازگذشته موردبهره برداری تعدادمشخصی ازخانوارهای عشایری قرارگرفته وعرفا دارای حقوق بهره برداریازآن می باشد.

ایل:

 اتحادیه ایی سیاسی متشکل ازتیره هاوطوایف عشایری است که به اتکای وابستگی های خویشاوندی( نسبی، سببی وآرمانی)  ویادربرهه زمانی خاص بنا به مصالح وضرورت های سیاسی واجتماعی باهم متحدشده وتشکیل یک ایل را میدهند. معمولا ایلات دارای سرزمین وقلمرو ایلی خاص خودبوده وتحت رهبری ومدیریت شخص با سمت ایلخان یا ایل بیگ اداره می شدند.

طایفه:

عبارت ازیک واحداجتماعی ـ سیاسی متشکل ازچندتیره است ودر سلسله مراتب رده های ایلی مهمترین ومشخص ترین رده بشمارمی رود. درسلسله مراتب سازمان اجتماعی عشایر ایران اکثرطوایف بین ایل وتیره قرارمی گیرنداماطوایفی نیزوجود دارندکه به هیچ ایلی وابسته نبوده وطایفه مستقل نامیده می شوند.

تیره:

درساختاراجتماعی عشایرایران ، تیره ازمجموع چندرده یکوچک تر(مانندتش، بنکو، گوبک، دودمان و...) تشکیل میشودکه عمدتا بعدازطایفه قراردارد.ورکن اصلی طایفه وایل محسوب می شود.اساس تیره مبتنی برپیوندهای خویشاوندی واقعی واصل ونسب ازخط صلبی است که همبستگی سیاسی، اجتماعی ـ اقتصادی ودفاع ازمنافع افرادعضورابه عهده دارد.